Langs de Weg voor hoge Snelheden stroomt het kanaalwater in kabbelende vrede traag voorwaarts. Een zoetwaterkapitein brengt daar nu met scherpe witte boeg even wanorde in aan, maar dra is alles weer op orde en het water likt vreedzaam aan de grasoevers die hier en daar opleuken door gele lissen. Maar dat laatste verzin ik ter plaatse.

Langs de overkant-oever is het witbevlekt door talloze jachten die met roerloze schroeven aangemeerd liggen. Exe9n bootje is fris blauw gelakt en ligt op duidelijke afstand van de andersgekleurde bootjes.

Er heerst daar op de oever een ontspannen jolig beschaafde sfeer. Tussen een reling en een forse Lijsterbes hangt kleurrijk wasgoed, een poes met een ridderorde opgespeld zit aan een lijn gebonden naast een reiger te staren naar donderkopjes xe9n naar haar eigen weerspiegeling.'s Avonds bleek poes daar de hele dag mee te vullen, terugfietsend ontdekte ik haar op de terugweg als een schemerig silhouetje op de oever, nog steeds roerloos naar het nu donkerdere water starend. De reiger kent dat beeld en is daar al op uitgekeken, hij kijkt of er ook te ontspannen vissen voorbij dokkeren.

Men is hier dus heengetjoekt om gezeten op die mooie onderhoudsvriendelijke tuinstoelen vanaf de oever het geknerp van het autoverkeer te ondergaan. Voor een liefhebber is dit verkeersgeraas natuurlijk als branding voor een Zeegenieter.

De bemanning van dat blauwe schuitje, x93de Naijverx94, laten we ze Jaap en Gerdien noemen, zitten zichtbaar vanaf hier op het fietspad aan de overkant, te genieten van het steeds wisselende mobiele uitzicht.

Jaap met een forse verrekijker, het mooie vrouwelijk schoon dat voorbij fietst piktie en passant mooi mee. Gerdien met een aantekenboekje op haar schoot. De borden zijn afgewassen en liggen op de kop in het gras dat nu als afwas bleekveldje dienst doet. Fortuinlijk genoeg werpt de Zon momenteel een flauwe gloed op de Autostrada zodat het chroom van de auto's flonkerend uiteenspat tegen het schrale blauwe zwerk.

Maar 's avonds x85….. als de meeste dagschaduwen in elkaar zijn opgegaan gaat het echtpaar er echt voor zitten. Want niet lang nadat de Zon uit beeld gedraaid is door de Aarde komen de brandende koplampen en nog fijner, de rode achterlichten.

Die lichten noemt Jaap op zijn weblog de Ornamenten van de Vooruitgang, Ornamenten die als Katholieke Kruisen der Mobiliteit de Avondmis leiden. Mooi toch om er met zoveel intelektuele diepgang naar te kijken.

Nu komen hun persoonlijke hartstochten pas echt voor het daglicht. Jaap valt echt op de achterlichten van die oude Citroxebns, maar stilletjes hoopt hij ooit eens een Chevrolet Impala 1959 te zien. met die prachtige amandelvormige achterlichten. Gerdien houdt het meest van de achterlichtjes van de Trabant. Die zien er zo deemoedig en verloren uit, associeert ze er op los.

Maar allez de tocht gaat verder.

Verderop op het fietspad staat een punkerige witte kwikstaart overdwars in de weg. Met de pootjes wijduit blijft ze provocerend staan, zonder met de oogjes te knipperen. Meters later en verder komt ze me fluitend voorbij vliegen en pas in het Focteloxebrveen, vele kilometers verder tref ik haar op een afgebrande berkenboomnaast het smalle grindpad dwars door het veen.

Liggend in de heide valt er werkelijk niets te ontdekken van de grote brand die kort geleden in dit veen als een lopend vuurtje door het gebied voorbijging. Vele Zeppelins met water moesten er aangesleept worden om de vlammen te temmen. Gek eigenlijk dat op dat moment dat nummer van Leonard Cohen: Joan of Arc uit het geheugen stapt Now the flames they follow Joan of Arc, as she came riding in the dark.

De hemel ziet er hier momenteel wel geblust uit maar dats oude regen die in wolken verpakt de achteloze fietser lijkt te gaan bedreigen.

En jawel, alsof er een band van een trekker leegloopt zo luidruchtig loost de wolk recht boven het Fochteloxebrveen de miljarden druppels die na een tocht over de Noordzee eindelijk wel eens willen plassen en dauwdruppelen.

Het fietszweet spoelt er mooi door weg al levert het drijfnat fietsen natuurlijk zadelpijn fricties en humeurverstoringen op.

Bij het avondlijke kanaal zitten de bemanningen van de pensioenkruisertjes rond een everzwijn aan het spit. De monden van de verhitte mannen en vrouwen staan hoorbaar wijd open van het alcoholgelach. De witte kwikstaart heeft een plekje gevonden op de vlaggenmast van het blauwe schuitje. De oogjes zijn toe, ze zal wel moe zijn.

De Canadese vlag onder haar hangt wapperloos in een punt.