Toch een geweldige uitvinding: de Bibliotheek.

Internet heet toegankelijk te zijn voor iedereen, zelfs voor de meest opdringerige virussen, maar de literaire toegankelijkheid van de Bibliotheek voor de leesgeile mens steekt daar toch boven uit.

Zodoende kan ik dus met de verse koffie binnen handbereik, beginnen in x93Vrouwenx94 van Bukowski. De Zon schijnt al en de schaduwen rangschikken zich geruisloos. De schaduw onder de Peer mag er wezen. Zodoende valt mijn oog op de driedimensionale symfonie in Groen die deel uitmaakt van de populatie van ons voor God en Vaderland zo kleine tuintje, het Peerboompje.

 Elfhonderddriexebnzeventig spits toelopende sappige groene blaadjes telt het boompje. Jawel, boompje want ze heeft pas een hoogte bereikt van 140 cm.

Het stammetje is nog maar vingerdik. Zo dik dus als de wijsvinger van Sinterklaas. En al na 51 cm groeit het boompje dualistisch verder: de linkertak, nogal doorgezakt, is gelijk een zonnebloem naar het Zuidoosten gericht.

De rechtertak, licht afbuigend, recht omhoog. Naar de Koperen Ploert, zou Vincent van Gogh zeggen.. Al die blaadjes lijken zich te richten op de vork van het boompje, het punt waar de stam overgaat in twee takken.

Tussen die vork hangt namelijk de enige Peer die dit boompje x93zoogtx94. En het miraculeuze van deze nu enorme Peer is dat hij nog steeds groeit, maar wel met behoud van zijn unieke vorm. Mooi blijftie dus wel, met dat Obelix figuur, kordaat afgewerkt op het smalle uiteinde middels een dikke steel die straks, als hij tot volledig rijp tot wasdom gekomen is, als een vlag op een huis in aanbouw wappert. Vooropgesteld dat het kleine blaadje aan de steel blijft zitten..

Al die mensen die nr 23 van jaargang 1956 van de Donald Duck gelezen hebben weten van dat typisch Amerikaanse fenomeen: de Pompoen strijd.

Liefdevol bewateren, bepotelen en voeden vele duizenden Amerikanen in houthakkers hemden en de strohoed op de verweerde kop hun pompoenetjes. Niet uit liefde voor het bolle oranje aan die impressionistisch groene planten, niet om die zwangere rondingen, nee het is hun uitsluitend te doen om de grootste pompoen van de States te kweken.

Het staat letterlijk en figuurlijk buiten kijf dat dit Peerboompje de grootste Peer van dit kleine landje aan de Noord en Waddenzee groot gaat brengen.

En wat een energie en inspanning om deze enorme peer te voeden en te laven. Luister maar naar het geslurp van de boomwortels.

Dat kan als volgt:

vouw het gras rontelom het stammetje opzij. Leg het rechteroor plat tegen de grond en luister. Net als bij het geurboeket van een goede wijn dringen zich eerst geluidsmatig allerlei geluiden van verre op: aardverschuivingen, (veelal mollen) smakkende wormen, etcetera.

Maar dan zuiver en onaards helder is daar het slurpgeluid van de boomwortels.

En dan gaat er wel wat door je heen, als Sterveling luisterend naar deze Mondiale geluiden.

(Eigenlijk is sterveling wel een genadeloos woord. Afgeleid van x93stervenx94. En dat woord geeft wel heel genadeloos het doodgaan weer. Om van te huiveren.)

Deze contemplatieve opwinding bij het horen van de boomwortels is zeker te vergelijken met de ervaring die Bedevaartgangers hebben als ze beneden in het dal hun reisdoel, Santiago de Compostella zien liggen. Hun zielen, vibrerend van de doorstane beproevingen komen Thuis. En lopend op de Herestraat pik je die Compostella gangers er zo tussenuit in de menigte, geestelijk belezen mensen die de Phoneshop links laten liggen en de Slegte binnenstappen.

De Peer meet momenteel al 42 cm breed, en ruim 63 cm hoog. Een reus van een peer die hangend in de vork van het boompje nog maar twee kanten uit kan dijen: naar het Noorden en het Zuidwesten.

Hopen we toch maar dat hij de Boom niet meesleurt en scheurt in zijn ontembare groei. Want het ziet er niet naar uit dat de peer uitgegroeid is. Zou dit boompje niet prachtig figureren in het plantsoen voor dat sanatorium? De Toverberg van Thomas Mann bedoel ik.

Zo, nu kan ik pas rustig in x93Vrouwenx94 van Bukowski duiken.

(peer een dag uit de pit)