Maandag 5 juli tweeduizend10

Zwaarden in de Haven

Er heerst een zenuwachtige rust op de kaden. Alleen de geluiden van dikke touwen die knarsen om de bolders en het geluid van een schep in het ruim van een schuit zijn te horen.

Dan wordt een luikenkap ratelend gesloten, uit het ruim begint een baby met zijn moeder direct te huilen.

Het water in de haven deint de wolken uiteen, het groen van de bomen gaat heen en weer als een Friesche staartklok. Maar de spreeuw is te snel om door de weerspiegeling verwaterd te worden, haar schaduw neemt het boven het bruggehuisje over en strijkt daarna vriendelijk over het dak van het Natuurmuseum.

(Dit museum toont overigens niet de menselijke natuur maar de gevolgen ervan voor de natuur).

De wind sterkt wat aan en vrolijk dobberen rimpels langs de dofverweerde zwarte scheepshuid. Het is een mooi doorleefd binnenvaartschip, in de kont twee patrijspoortjes, net boven de waterlijn. In het kamertje daarachter kan je gebukt naar buiten kijkend het statige roer zien en de wervelende geelbruin kolkjes van de dokkerende schroef. De zoon Gerard heeft daar zijn kamertje en noteert dagelijks de emotionele waterstanden tijdens hun tochten over de Noordelijke wateren. Hij wil in het geheim een roman schrijven met als titel Waterlanders".

De kont van het schip is bedachtzaam in kleur gezet, er is onder een laag hangende brandende olielamp lang over gepraat en nagedacht en op de rand van de Schuttevaer zijn talloze schetsjes gekrabbeld. De bovenrand wordt mooi diep bruin. Goed moeder. Daaronder tot de patrijspoortjes fijn grijs zoals het kerkje in Oostum. Goed moeder. Daaronder mag jij kiezen. Dat wordt dan geteerd. In domineeszwart. Spot er niet mee man.

Zo ongeveeer is het gegaan.

Her roefje met de kleine vierkante raampjes is mooi bruin, de stuurhut is gebeitst en daar wist de zon wel raad mee, zelfs in Noord Nederland. Kaal en verweerd als de winterjas van de eeuwige dakloze in Torino. De luikenkap is nog niet van aluminium, mooie geteerde planken nauwelijks kromgetrokken liggen in het gelid. Het dof zwarte zwaard ligt langs de huid aan een ketting in ruste.

Je ziet ze niet meer op de binnenvaartschepen die zwaarden, de stabiliteit wordt elders gevonden. Twee watersnippen passeren het schip zwijgzaam, met peddelende vliespootjes.

De man spuugt in het water en even koersen de beiden erop aan. Dan koersen de beiden richting Museumbrug op weg naar je jaarlijkse watersnippen meeting in Zoutkamp.